Schroder

Dit moest ‘m dan zijn…

SchroderEen boek wat ik al langer op mijn wensenlijstje had staan. Schroder. Al veel over gehoord. Op tv, in tijdschriften, op sites… Een boek dat zo opgehemeld wordt, dat moet toch wel goed zijn?

Het boek gaat over een gescheiden man, Erik Schroder die vanuit de gevangenis zijn verhaal vertelt. Hij vertelt over zijn onzekere begin in Amerika als Duitse immigrant. Hoe hij zich schaamde voor zijn Duitse achtergrond en die zo snel mogelijk probeerde te verdoezelen. En hij vertelt over de reden waarom hij in de gevangenis zit; hij zou zijn dochtertje ontvoerd hebben. Maar is dat zo? Of gaat het hier om een onzekere man die na de scheiding zijn dochtertje niet of veel te weinig mag zien en in een soort van wanhoopsdaad besluit er op uit te trekken met zijn dochter, zo’n beetje de enige persoon in zijn leven die hem nog kan waarderen.

De invalshoek is origineel. Ik blijf me lang afvragen of ik nu medelijden moet hebben met Erik, of hem juist verfoeien voor zijn onverantwoordelijke gedrag. En die mengelmoes aan gevoelens jegens de hoofdpersoon blijft het hele boek bestaan.

Aan het einde van het boek had ik geen climaxgevoel. Het verhaal kabbelt gemakkelijk tot een einde. Niet al te verrassend einde, ook geen vervelend einde. Ik weet niet… Het is een beetje… ‘Meh’. Al die eer voor dit boek zal vast verdiend zijn, maar ik zie het niet. Wellicht komt dit door mijn gebrek aan raakvlakken met de hoofdpersoon. Of geen ervaring met je eigen kinderen moeten missen. Maar waarschijnlijker is dat ik de hoofdpersoon maar sneu vind en ik er geen binding mee krijg. En daardoor gaat ook het verhaal langs me heen.