Septemberlichten

Meer, meer, meer!

septemberlichten“Gratis boeken af te halen!” stond er op Facebook. Uiteraard ga ik dan meteen even kijken naar wat voor boeken het zijn. Ondanks dat mijn ‘te lezen’-plankje al twee rijen dik staat, en ik dus nog meer dan genoeg leesvoer voor de rest van het jaar heb, ben ik een sucker for free books. Op de foto stond een stapel boeken afgebeeld met vooral veel kaften in pastelkleurtjes… Hm, dan zal het wel niets voor mij zijn; alleen maar vrouwenboeken. Maar die ene titel sprong er meteen tussenuit (ook omdat de rug van het boek met zwart en donkerblauw qua kleur scherp uit de roze muur van chicklits stak): Septemberlichten van Carlos Ruiz Zafón. Één woord kwam meteen in me op: “Hebben!”

Om een lang verhaal kort te maken: ik kon de boeken komen ophalen. Helemaal blij met mijn Zafonnetje weer terug naar huis en al snel aan begonnen. Ik heb geen regels wat betreft mijn ‘te lezen’-plankje: gewoon pakken waar ik zin in heb (daardoor bleef Harry daar ook twee jaar lang liggen voor ik de moed had om dat leesavontuur aan te gang). Dus Zafón werd het! En na twee dagen is het alweer uit. Genieten weer, hoor.

Na de dood van haar vader, verhuist het gezin Sauvelle van Parijs naar een klein kustplaatje. Haar moeder gaat werken in een groot landhuis, eigenaar van de speelgoedfabrikant Lazarus Jann. Samen met haar broertje en haar moeder voelt Irene zich al snel thuis in het dorp (mede ook door de mysterieuze, aantrekkelijke jongeman die haar meeneemt op een boottripje naar het verlaten vuurtoreneilandje voor de kust). Maar het duurt niet lang of er spelen spookachtige taferelen af in het donkere bos dat zich tussen het landgoed van de speelgoedfabrikant en hun huis bevindt.

Mooi hoe datgene wat je als kind zijnde zo lief had, speelgoed, in de wereld van Zafón verandert in een enge en moordende nachtmerrie. Opnieuw een topboek. Eng en mysterieus. Ik heb wel het idee dat er méér in had gezeten. Dat er nu concessies zijn gedaan om het boek niet te dik te maken. Dat is jammer, want wat deze man ook schrijft, hij pakt me met elke zin en elk woord. En ik wil dan alleen maar meer, meer, meer!

(Overigens heb ik die andere boeken, inderdaad alleen maar ‘vrouwenboeken’, gedoneerd aan iemand die wel liefhebber van het genre is)