De Noodzaak

Classic King

Tijd voor een nieuwe King! Een oude-nieuwe King, welteverstaan. In een ver verleden heb ik dit boek al eens gelezen, maar ik wilde het erg graag nog eens lezen (en in mijn kast zetten). Het enige wat ik me nog van De Noodzaak kon herinneren was dat het over een winkel ging en als mensen daar iets kochten, deed dat iets met ze. En dat het een tof boek was.

Mijn herinnering heeft me niet bedrogen: in De Noodzaak opent een winkel in van-alles-en-nog-wat in het kleine stadje Castle Rock. De bewoners zijn aanvankelijk sceptisch, zoals ze altijd zijn over nieuwkomers. Maar uiteindelijk vallen ze stuk voor stuk voor de charmes van verkoper Leland Gaunt en zijn prachtige winkelwaar. Iedereen kan er vinden wat hij of zij altijd al had willen hebben. Niets is echter wat het lijkt; de charmante winkeleigenaar verkoopt iets niet voor niets en met elke aanschaf moeten de klanten naast betalen ook een tegenprestatie doen. ‘Grapjes’ noemt Gaunt het. Maar door de opeenstapeling van die ‘grapjes’, die heel wat akeliger zijn dan aanvankelijk wordt verteld, dreigt het al snel heel erg mis te gaan in het kleine stadje.

Er komen heel veel personages in dit boek voor. Daar moet je wel een beetje tegen kunnen. Voor mij komt het stadje zo alleen maar meer tot leven, al moet ik bekennen dat ik af en toe ook niet meer wist of het nu over de vrouw van de advocaat of de vrouw van de wethouder ging. In de climax van het boek tuimelen de personages (soms zelfs letterlijk) over elkaar en gaat het steeds sneller. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en het lezen gaat dan ook steeds sneller. Is de sheriff nog op tijd? Wat zit er in die hanger om de nek van Polly? Draait de wethouder nu compleet door?

Het is een dik boek, veel personages en de extreme gebeurtenissen zijn soms wel heel erg out of the box bedacht. Ik vind dat juist het heerlijke van Stephen King en kan hier nog wel twintig soortgelijke boeken van lezen. Heb ik even geluk dat dit de meest productieve schrijver ter wereld is.  

Pet sematary

Old Skool Stephen King

Met Stephen King grijp je nooit mis. Die man kan schrijven. Hij weet je bij pagina één zijn leefwereld in te slepen en laat je niet meer los tot de laatste pagina. En soms dan nog steeds niet, waardoor je nog dagen na loopt te dromen over het boek dat je net gelezen hebt. Dat is pas meesterschap!

King is momenteel ook weer helemaal hot wat betreft verfilmingen. Under the dome, Dr. Sleep, Mr. Mercedes, It, Pet Sematary. Die laatste is een ouwetje; één van zijn wat oudere titels. En ook eentje die ik nog niet gelezen had. Tijd om me daar dus eens aan te wagen!

Louis Creed verhuist met zijn jonge gezin naar een klein dorpje in Maine (natuurlijk! Altijd Maine!). Hij is arts op de universiteit en raakt al snel bevriend met het oudere echtpaar dat aan de overkant van de weg woont. Louis drinkt regelmatig biertjes met de oude Jud op diens veranda.

Het is Jud die Louis het geheim vertelt van het dierenkerkhof vlakbij (en vooral wat daarachter ligt. De huiskat van Louis komt weer levend terug, als hij het aangereden lijk de avond van tevoren daar begraven heeft. Opmerkelijk en verontrustend. Hij lijkt weliswaar te leven, maar de kat is zeker niet dezelfde kat die hij ooit was. Er mist iets… Alsof de kat leeg is vanbinnen, geen persoonlijkheid meer bezit.

En zo bouwt King de spanning steeds meer op. Steeds meer word ik het verhaal in gesleept. Zijn gedetailleerde omschrijvingen doen mij de dennennaalden ruiken, laten mij de ijzige winterwind op mijn huid voelen, laat mijn buik in spanning samentrekken als Louis de slepende voetstappen op de trap hoort…

Uiteraard gaat het allemaal finaal mis. Louis’ zoontje overlijdt en ondanks dat hij weet dat het niet juist is, besluit hij zijn zoon daar te begraven waar hij de kat ook had begraven. En zo kolkt het verhaal zich tot een desastreuse climax waar ik geen genoeg van kan krijgen. Wat dat betreft begrijp ik nu goed wat Thomas Oldeheuvelt bedoelde toen hij het werk van King als inspiratie benoemde voor zijn ijzingwekkend debuut Hex. Dat vond ik ook al zo’n heerlijk boek. Dus heren, kolk voort zou ik zeggen! Ik wil meer! Meer!

Elevation

Geinig verhaaltje

Ik houd van vliegveldboekenkopen. Dat werkwoord verzin ik ter plekke, maar ik ben er wel erg goed in. Ik vind het al moeilijk om met lege handen uit een gewone boekenhandel te lopen, op het vliegveld lukt het me al helemaal niet. Het zijn ook nooit echt winkel-winkels. Het zijn een soort van hoekjes weggemoffeld in wachtruimten, met snacks, flesjes drinken, tijdschriften en naar mij schreeuwende kleurige boekcovers. En die kan ik simpelweg niet weerstaan.

Ook nu weer, op Dublin Airport. Voor ik het weet sta ik te snuffelen in de boekenhoek en heb ik al drie titels in mijn handen. Het voordeel van alleen handbagage is, in mijn geval dan, dat er geen drie boeken meer bij passen. Plus: ondanks dat de boekenprijs in Ierland een stuk lager ligt dan in Nederland, laat ik nu eens niet overdrijven en mezelf in bedwang houden.

Long story short: het werden er twee in plaats van drie. En eentje daarvan was dit leuke boekje. Het was precies lang genoeg voor de vlucht Dublin-Amsterdam (inclusief de altijd irritant lange taxitijd op Schiphol). En ondanks dat ik geen korte-verhaalfan ben, vond ik deze erg vermakelijk. Laat story telling maar aan Stephen King over.

Hoe of wat is niet helemaal duidelijk, maar Scott Carey ervaart in dit verhaal de omgekeerde zwaartekracht. Ondanks dat zijn lichaamsomvang niet verandert, verliest hij elke dag gewicht. In het begin is dat nog leuk, want zo voelt hij zich een stuk fitter en kan makkelijker een stuk gaan rennen bijvoorbeeld. Maar het gewichtsverlies blijft doorgaan, totdat hij als een soort van Neil Armstrong op de maan bij elke stap meters omhoog en vooruitschiet.

Het blijft bijzonder hoe dat brein van Stephen King werkt: hoe komt hij hier nu weer op? Het is een beetje een gek verhaal, maar leuk om te lezen. Ondanks dat het fantasy is, weet King’s vertelstijl het toch realistisch te houden. Dat komt ook mede door de verhaallijnen van Scott’s buurvrouwen en de gepensioneerde huisarts die hem bijstaan.

Gelukkig voor mij bleef mijn elevation uit en landde ik veilig op Schiphol, terwijl Scott in mijn boek steeds vaker tegen zijn plafond aanvloog. Maar mijn leesplezier was zeker wel elevated tijdens het lezen van dit boekje.

De eerlijke vinder

Wel spannend, maar ingekakte personages

John Rothstein, een legendarische schrijver van een serie boeken, heeft al decennia lang niets gepubliceerd. Morris Bellamy is woedend. Niet alleen omdat Rothstein met schrijven is gestopt, maar ook omdat diens serie niet naar zijn smaak eindigde. Bij een inbraak in het huis van Rothstein neemt Bellamy alle cash uit de kluis mee, en als hoofdprijs een stapel aantekenboekjes met ongepubliceerd materiaal.

Morris verbergt zijn buit – maar dan wordt hij gearresteerd voor een andere misdaad. Tientallen jaren later vindt een jongen, Pete Saubers, de kist en nu is het Pete en zijn familie die door Bill Hodges, Holly en Jerome gered moeten worden van de inmiddels nog krankzinniger en wraakzuchtige Bellamy, die na 35 jaar vrijkomt uit de gevangenis.

Dit is het vervolg op Mr. Mercedes en omdat het zo ook verkocht wordt, verwarde mij dat enigszins. Ik dacht namelijk, toen ik in het boek begon en de jonge Bellamy volgde, dat ik te maken had met een jongere versie van de Mercedeskiller. Het duurde echt even tot ik doorhad dat deze bad guy daar helemaal niets mee te maken had. Achteraf gezien had ik dat ook wel kunnen afleiden van de samenvatting op de achterflap (zie tekst hierboven), maar toch zorgde het in het begin van het boek voor de nodige verwarring.

Uiteindelijk viel het kwartje wel en was het weer een spannend verhaal. Echter; ik ben er niet door omver geblazen en weet ook niet of ik het trio Hodges, Holly en Jerome zo nodig voor dit verhaal samen had moeten zien komen. Ik weet nog dat ik na het uitlezen van Mr. Mercedes graag meer wilde lezen over dit illustere trio, maar bij dit boek denk ik daar toch weer anders over. De ontwikkeling van hun personages was in Mr. Mercedes in volle gang, maar in De eerlijke vinder zijn ze al helemaal uitge-ontwikkeld, lijkt wel. Gelukkig zijn de personages van Pete en Bellamy (nadat ik eenmaal doorhad dat dit een heel nieuw personage was) wel boeiend.

Het einde van het boek hint naar het vervolg, een derde deel met Hodges, Holly en Jerome in de hoofdrol. Ik heb begrepen dat de Mercedeskiller daar dan weer wel in meedoet. Dat lees je dus al een beetje aan het einde van De eerlijke vinder. En zo te zien gaat het dan ook wat meer de Stephen Kingkant op; wat paranormaler en mystieker. Maar ik weet nog niet of ik nu zo sta te springen om dat deel te lezen. Ik denk dat King na het eerste boek had moeten stoppen. Want ik denk niet dat er nog veel puf zit in de ingekakte personages van Hodges, Holly en Jerome.

 

11/22/63

Om jezelf in te verliezen

Dit boek is een goed voorbeeld dat het zich loont om regelmatig in de tweedehandsboekenwinkel te gaan snuffelen. Slechts €6 voor de dikke pil (met hardcover), in ongelezen staat. Wel in het Engels, maar dat vind ik geen probleem.

Dikke pil en Stephen King; kan niet misgaan, dacht ik bij mezelf. En dat klopt, 11/22/63 heeft zeker niet teleurgesteld! Zoals je verwacht van King sleept hij je mee in de wereld van de hoofdpersonages, leer je ze kennen met hun goede en slechte kanten en worden ze tijdens het lezen bijna als familie voor je.

Het verhaal: docent Jake Epping wordt door de lokale diner-eigenaar Al meegenomen naar de voorraadkamer achterin de keuken. Daar bevindt zich een deur naar het verleden, 1958 om precies te zijn. In eerste instantie geloof Jake het natuurlijk niet, tot hij inderdaad ineens in zijn eigen dorp staat, maar dan ruim 50 jaar geleden. Al geeft Jake een opdracht mee; ga naar het verleden, wacht tot 1963 en voorkom de moord op Kennedy! Als je dat voorkomt, zal alle ellende in de wereld, zoals deze nu bestaat, niet bestaan. De moord op Kennedy is het begin van de ellende geweest, aldus Al.

Na wat gemor gaat Jake de opdracht aan. In de tussentijd (hij moet immers 5 jaar doorbrengen in het verleden voor het 1963 is, heeft hij ook zo zijn eigen projectjes. Tijdens het volwassenonderwijs heeft hij een student gehad die vertelde over een gruwelijk familiedrama dat hij en zijn gezin meegemaakt hebben eind jaren vijftig. Jake wil, nu hij toch in het verleden is, dat drama voorkomen. Daarnaast wordt hij ook nog eens verliefd en wordt de beslissing om terug te keren naar heden (en zijn geliefde achterlaten) alleen maar moeilijker.

Ik vind het weer prachtig geschreven. Binnen een paar pagina’s zit je al echt in het verhaal. Ik kan ook echt genieten van de sfeer die King neerzet en de Amerikaanse slaapstadjes waarin het zich afspeelt. En gedurende het verhaal, wordt het steeds grimmiger, ook zo mooi. Het lijkt een redelijk straight forward verhaal, maar uiteraard komt er ook iets ongrijpbaars bij, iets grimmigs, iets boosaardigs. Want de tijd wil zich niet laten veranderen. Heerlijk!

 

Mr Mercedes

 

King komt met opnieuw heerlijk leesvoer

Mr MercedesAlhoewel de meningen verdeeld zijn over het schrijftalent van Stephen King, is het voor mij nooit een straf om weer één van zijn boeken te lezen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe hij zoveel schrijft. Volgens mij komt er elk jaar wel een boek van hem uit. En het zijn geen dunne boekjes of magere verhaallijntjes.

Deze keer was het Mr. Mercedes. Een verhaal over een gek die met zijn auto inrijdt met een mensenmassa, er meerdere hierdoor dood en er ongezien mee weg is gekomen. De gepensioneerde rechercheur Bill Hodges heeft het misdrijf, ten tijde dat hij nog actief werkzaam was bij de politie, nooit kunnen oplossen.

Tot hij een brief ontvangt van Mr. Mercedes himself. Het bloed kruipt dan waar het niet gaan kan en samen met enkele onwaarschijnlijke partners-in-crime besluit Hodges, buiten zijn ex-collega’s van de politie om, alsnog achter Mr. Mercedes aan te gaan.

Vanaf de eerste pagina zit je uiteraard al in het verhaal, zoals Stephen King daar goed in is. Binnen enkele zinnen staan de personages voor je neus en ontstaat de band die ik als lezer zo belangrijk vind met mijn hoofdpersonages. Het boek leest als een trein en blijft tot het einde toe spannend. Eigenlijk wilde ik het boek niet dichtslaan. Of anders hoop ik dat er nog eens een boek komt met Hodges, Jerome en Holly in de hoofdrol.

Geen paranormale elementen of monsterachtige fantasiebeesten deze keer, Mr. Mercedes is een doodgewone thriller met een bad guy en een good guy die ‘m in zijn kladden wil grijpen. Het is een spannende thriller die nergens voorspelbaar wordt en zoals gezegd blijft boeien. Heerlijk leesvoer!

19-8-2017: De eerlijke vinder is het vervolg hierop.