Haar naam was Sarah

Haar naam was SarahHangt van toevalligheden aan elkaar

Ik heb zojuist hier geschreven wat ik van Die laatste zomer vond (een ‘zeikboek’) en bedacht me dat ik dé hit van Tatiana de Rosnay, Haar naam was Sarah, nog niet hier beschreven heb. Het is alweer even geleden dat ik dit boek gelezen heb, maar ik wil het toch nog even kwijt. Vooral omdat iedereen helemaal weg is van dit boek en ik het maar matig vond.

De tienjarige Sarah wordt samen met haar ouders opgepakt en naar het wielerstadion in Parijs gebracht, waarvandaan duizenden joden worden gedeporteerd. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kledingkast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong, en de sleutel bij zich stak. Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia. Ze gaat op zoek in archieven en via het dossier van Sarah ontdekt zij het goed verborgen geheim van haar schoonfamilie.

Bij deze de spoileralert: niet verder lezen als je het boek ooit zelf nog wil lezen. Waarom vond ik dit boek nu matig in plaats van ‘geweldig’ zoals velen anderen? Ik vond het vooral allemaal te toevallig. Begrijp me niet verkeerd, het verhaal van Sarah en de razzia, en dat wat ze erna meemaakt, dat vind ik erg aangrijpend. De verhaallijn van Julia is wat minder spannend en vooral een beetje zeikerig. Vrouw die niet gelukkig meer is in haar huwelijk en zich stort op dit spannende dossier van Sarah. En och, nou zeg, dat is toevallig! Blijkt er toch een link te zijn tussen deze Sarah en haar schoonfamilie!? Oh ja, en ondertussen herontdekt ze zichzelf en vindt ze een nieuwe liefde of zoiets.

Dit boek is wel beter dan Die laatste zomer, want daar gebeurt mijns inziens helemaal niets spannends in. Hier heb je in ieder geval nog Sarah waar je als lezer mee kunt leven en kunt volgen. Misschien had De Rosnay alleen daar over moeten schrijven en die hele Julia en haar schoonfamilie eruit moeten houden. Dan had ik het wel een mooi boek gevonden.

 

Die laatste zomer

Zeikboek

Die laatste zomer“Wat een zeikboek!” was mijn eerste gedachte na het uitlezen van Die laatste zomer van Tatiana de Rosnay. Voelde me vooral misleid door de achterflap. Die deed namelijk voorkomen dat er in dit boek ook het een en ander uitgepuzzeld zou moeten worden, vreselijke ontdekking, blabla, etc. Net als in Haar naam was Sarah, de bekendste titel van De Rosnay. Nu was ik ook geen groot fan van dat boek, maar dat was in ieder geval nog boeiend. In tegenstelling tot dit boek.

De achterflap, enigszins ingekort: “Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de verjaardag van zijn zus: een lang weekend naar het eiland Noirmoutier waar hij en Mélanie in hun jeugd de vakanties doorbrachten. Het eiland brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking.” En dan bladieblabla “familiegeheim”, blabla “maakt Antoine onzeker” en dan nog wat gezever.

Op dat laatste had ik moeten afgaan: gezever. Even een spoileralert: als je oprecht geïnteresseerd bent in het lezen van dit boek, dan nu wegkijken. Wil niets voor je verklappen. Gezever dus: het familiegeheim is lang niet zo schokkend, meneer wordt verliefd maar toch weer niet, verlangt naar zijn ex-vrouw en toch weer niet, worstelt met zichzelf en toch weer niet en uiteraard, zoals het de traditionele De Rosnay betaamt, loopt alles goed af.

Blegh. Gezever en gezeik, dat was het niet. Me verleiden met een familiegeheim en dan alleen maar over gevóelens schrijven. Bahbah. Het lijkt me beter als ik voortaan Tatiana’s boeken aan me voorbij laat gaan. Ik ben definitief geen fan.