Als je het licht niet kunt zien

Sprookje in oorlogstijd

Eens in de zoveel tijd kom je een boek tegen dat je meesleept en niet meer loslaat. In mijn geval is dat zo met Als je het licht niet kunt zien van Anthony Doerr. Geen ingewikkeld verhaal, geen bijzondere zinnen of prachtige proza, korte hoofdstukken en ongecompliceerde personages. Maar het leest als een sprookje. Een verhaal dat je begint te lezen en waar je gewoon ín zit. En aan het einde een zucht en een snik; jammer dat het boek uit is en je weer terug moet naar de gewone wereld.

In het kort draait het om een blind meisje, dat samen met haar vader de stad Parijs ontvlucht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Aan de andere kant van het front wordt de jonge Duitse Werder opgeleid om te vechten en illegale radiostations op te sporen. Twee uiteenlopende personen met elk hun eigen visie op de oorlog. Langzaamaan brengt de oorlog, een mysterieuze steen en een ijverige Duitse commandant de kinderen samen in een episch verhaal over oorlog, verlies, geluk en liefde.

Het klinkt misschien wat clichématig. Alsof je nu al kunt bedenken hoe het verhaal gaat verlopen. Trust me, you don’t! Ik vergelijk het inderdaad met een sprookje. Niet alleen door de meeslependheid, maar ook door de klassieke elementen van goed en kwaad, en het kunnen leren van je ervaringen en uiteindelijk de goedheid in de mens. Nog steeds geen spoileralert, maar meer kan ik er ook niet echt over tikken. Gewoon lezen, zou ik zeggen!

Laura

Veelbelovend, maar daar houdt het dan ook bij op

LauraAls drie keer eerder op de tafels bij Gianotten zien liggen. De vierde keer neem ik ‘m toch maar mee; een impulsaankoop. ‘Finse Twin Peaks’ staat er op de voorkant. Op de achterflap staat dat J.K. Johansson een pseudoniem is van een groep Finse scriptschrijvers. Dit zijn de doorslaggevende opmerkingen. Ze maken me nieuwsgierig en dus sta ik het boek al af te rekenen. Oh en het is ook nog eens een eerste deel van een trilogie. Ook veelbelovend!

Het gaat over een meisje dat ineens verdwenen is. Op de eerste schooldag van een Finse middelbare school drommen de leraren samen in de lerarenkamer. Laura Anderson is vermist. Na een feest de avond ervoor is ze niet meer thuisgekomen. Als Laura’s ouders een Facebookpagina starten in een wanhopige poging grip te krijgen op het leven van hun vermiste dochter, openen ze daarmee Pandora’s doos.

“Spannend, spannend!” zou je denken. Sja… Dat werd het niet echt. Een nieuwe docente, die voorheen bij de politie werkte als internet agent (how convenient), denk de vermissing op te lossen. Het verhaal rijgt zich vervolgens aaneen van de ene verdachte naar de anderen met nog wat extra ‘spannende’ ontwikkelingen. Het voelt allemaal wat bloedeloos aan. Alsof je naar aflevering 43 van inspector Morse zit te kijken. De onvoorspelbaarheid is juist ontzettend voorspelbaar.

Mij pakt dit boek niet. Misschien had ik het ook moeten weten van te voren. Twin Peaks heb ik nooit gezien en een groep schrijvers in plaats van één auteur belooft eigenlijk ook weinig eenduidigheid. Laat die andere twee delen van de trilogie maar zitten.