Ik ben de nacht

 

Thrillermoe of gewoon flut?

Ik heb de laatste tijd veel thrillers achter elkaar gelezen. En op bepaalde momenten zelfs door elkaar. Misschien dat ik daardoor wat thrillermoe was toen ik in de tweede helft van dit boek belandde. Was er onderhand wel klaar mee. Op zich geen slecht verhaal, beetje goor in de details soms en voorspelbaar, maar ach… welke thriller is nu niet voorspelbaar?

De zwarte kaft waar de naam van de auteur en de titel zwart op staan afgebeeld in glimmende letters, nodigt uit, dat moet ik toegeven. De zijkanten van de pagina’s zijn ook zwart gemaakt, met uitzondering van de titel en de auteur nog eens in witte tekst. Het boek is dus eigenlijk één zwart blok. “Moet wel spannend zijn,” dacht ik bij mezelf. Ik ben ook zo’n goedgelovige, naïeve sucker wat dat betreft. Als iets er mooi uit ziet, denk ik meteen dat het ook goed is.

Een seriemoordenaar die nog eens extra ziek in zijn hoofd lijkt, laat een bloederig spoor van martelingen en dood achter zich. Gruwelijk en schijnbaar ongrijpbaar. Tot hij een ex-politieman tegen het lijf loopt. Is dit dan de enige man die hem kan doen stoppen?

Ja het gegeven is een beetje bizar. Vooral als ze allebei (de ex-politieman en de seriemoordenaar) gaan denken dat ze ook echt elkaars tegenpolen zijn. Ze hebben nog net geen telepatisch contact, maar het scheelt niet veel. Dan haak ik al weer af hè? Vind het dan alweer te vergezocht. Terwijl het best spannend is, hoor. De moorden, de achtervolgingen, zijn redelijk origineel en goed doordacht. Maar ik vind de personages dan weer zo ontzettend flut.

Ik was blij toen ik het uitgelezen had.

 

De eerlijke vinder

Wel spannend, maar ingekakte personages

John Rothstein, een legendarische schrijver van een serie boeken, heeft al decennia lang niets gepubliceerd. Morris Bellamy is woedend. Niet alleen omdat Rothstein met schrijven is gestopt, maar ook omdat diens serie niet naar zijn smaak eindigde. Bij een inbraak in het huis van Rothstein neemt Bellamy alle cash uit de kluis mee, en als hoofdprijs een stapel aantekenboekjes met ongepubliceerd materiaal.

Morris verbergt zijn buit – maar dan wordt hij gearresteerd voor een andere misdaad. Tientallen jaren later vindt een jongen, Pete Saubers, de kist en nu is het Pete en zijn familie die door Bill Hodges, Holly en Jerome gered moeten worden van de inmiddels nog krankzinniger en wraakzuchtige Bellamy, die na 35 jaar vrijkomt uit de gevangenis.

Dit is het vervolg op Mr. Mercedes en omdat het zo ook verkocht wordt, verwarde mij dat enigszins. Ik dacht namelijk, toen ik in het boek begon en de jonge Bellamy volgde, dat ik te maken had met een jongere versie van de Mercedeskiller. Het duurde echt even tot ik doorhad dat deze bad guy daar helemaal niets mee te maken had. Achteraf gezien had ik dat ook wel kunnen afleiden van de samenvatting op de achterflap (zie tekst hierboven), maar toch zorgde het in het begin van het boek voor de nodige verwarring.

Uiteindelijk viel het kwartje wel en was het weer een spannend verhaal. Echter; ik ben er niet door omver geblazen en weet ook niet of ik het trio Hodges, Holly en Jerome zo nodig voor dit verhaal samen had moeten zien komen. Ik weet nog dat ik na het uitlezen van Mr. Mercedes graag meer wilde lezen over dit illustere trio, maar bij dit boek denk ik daar toch weer anders over. De ontwikkeling van hun personages was in Mr. Mercedes in volle gang, maar in De eerlijke vinder zijn ze al helemaal uitge-ontwikkeld, lijkt wel. Gelukkig zijn de personages van Pete en Bellamy (nadat ik eenmaal doorhad dat dit een heel nieuw personage was) wel boeiend.

Het einde van het boek hint naar het vervolg, een derde deel met Hodges, Holly en Jerome in de hoofdrol. Ik heb begrepen dat de Mercedeskiller daar dan weer wel in meedoet. Dat lees je dus al een beetje aan het einde van De eerlijke vinder. En zo te zien gaat het dan ook wat meer de Stephen Kingkant op; wat paranormaler en mystieker. Maar ik weet nog niet of ik nu zo sta te springen om dat deel te lezen. Ik denk dat King na het eerste boek had moeten stoppen. Want ik denk niet dat er nog veel puf zit in de ingekakte personages van Hodges, Holly en Jerome.

 

IJstweeling

Duurt lang!

IJstweeling“Dat is leuk!” dacht ik bij mezelf: een boek lezen dat zich in Schotland afspeelt terwijl ik zelf op vakantie in Schotland ben! Dus hup, daar ging IJstweeling mee de koffer in. En ja, inderdaad grappig om te lezen over Skye. Ik kon me meteen goed een voorstelling maken van het eilandje waar een stel met hun dochter gaan wonen, in een oud vuurwachtershuisje. Ik kon me ook goed het naargeestige weer (ondanks dat wij heel goed weer hadden op vakantie) voorstellen en wat dat doet met de natuur en de omgeving en hoe creepy het dan kan worden. Dus ja, wat dat betreft: leuk!

Verder vond ik IJstweeling van S.K. Tremayne niet heel geweldig. Het gaat over een stel dat net hun dochter heeft verloren. Zij was de helft van een tweeling. Om dit verdriet te ontlopen, verhuizen ze naar een klein eilandje in Schotland, voor de kust van Skye, in de hoop hier weer gelukkig samen te worden. Ze kijken er alle drie naar uit, maar eenmaal op het eiland gaat hun dochter zich vreemd gedragen. Ze zegt haar dode zusje te zien en als ze haar identiteit zelfs overneemt, slaat de paniek toe.

Klinkt spannend toch? Het is ook wel een origineel gegeven en wat dat betreft goed bedacht. Het verhaal heeft echter best veel voorspelbare details (het wordt ineens koud in huis als het dode meisje verschijnt, uiteraard is er een storm die het eiland van de rest van de wereld isoleert, vader en moeder krijgen ruzie en werken elkaar tegen in plaats van dat ze elkaar helpen, etc.). Maar toegegeven, het heeft ook een verrassende plotwending (vertel ik natuurlijk niet). Het duurt alleen allemaal zo la-ha-haaaang!!! Pfff… Het is al niet zo’n heel dik boek, maar het had wat mij betreft nóg een stuk dunner kunnen zijn. Ik ben wel benieuwd naar de film (is nog niks over bekend, dus dat duurt nog even). Ik denk dat die wél erg spooky kan worden!

Koekoeksjong en Zijderups

Good book, bad book

Koekoeksjong ZijderupsAlweer een jaar geleden las ik op vakantie Koekoeksjong, de eerste roman van Robert Galbraith. Of nou ja, ‘eerste’… Het is natuurlijk gewoon J.K. Rowling, dat weet iedereen inmiddels. Maar omdat ze ‘serieus’ genomen wilde worden, besloot ze deze thriller onder een pseudoniem uit te brengen. En pas toen het een succes bleek, gaf ze toe dat zíj Robert Galbraith was.

Dat weerhoudt haar (of haar uitgeverij) er echter niet van om de volgende delen in deze thrillerreeks ook onder de naam Galbraith te publiceren. Fine by me, whatever works.

Goed, Koekoeksjong dus. Ik las dit een jaar geleden (op vakantie, zoals ik hierboven al tikte) en ik was aangenaam verrast. Een dikke pil, maar vlot leesbaar. Korte hoofdstukken, goede spanningsopbouw, eens geen voorspelbare hoofdpersonages als ‘onzekere maar bijzonder intelligente vrouw’ en ‘nukkige politiecommissaris die elke vorm van relatie heeft afgezworen’ die uiteindelijk toch wel met elkaar in bed belanden. Of dat gedeelte heb ik gewoon nog niet gelezen, dat kan natuurlijk ook. Nu ik dit tik moet ik zeggen dat… Nee wacht, ik wil niet te ver vooruit lopen.

Dus in het kort: Ik vond Koekoeksjong spannend, verrassend, boeiend, onvoorspelbaar en goed. Ik weet nog dat ik na het uitlezen dacht “nu wil ik meteen dat tweede boek lezen!” Inmiddels is er zelfs al een derde deel uit.

Het tweede boek, Zijderups, heb ik pas geleden uitgelezen. Ondanks dat het opnieuw een onvoorspelbaar verhaal is, was mijn leeservaring toch minder extatisch als die tijdens het lezen van Koekoeksjong. In dit deel vervallen de hoofdpersonages ineens wel weer in voorspelbaar gedrag: hij is lomp, nors, eigenwijs en vind haar eigenlijk wel leuk maar nee dat mag niet. Zij is onzeker, goed in haar werk, lijkt te moeten kiezen tussen hem en haar man en ach en wee dat wil ze natuurlijk niet hoe moet dat toch verder.

Dat ging me een beetje tegenstaan. Plus het gesjouw van hem met zijn kunstbeen wat maar zeer blijft doen en waar hij maar eigenwijs mee door blijft hobbelen. Én ik vond dit ‘mysterie’ dat ze moesten oplossen erg over the top. Ongeloofwaardig en fantastisch (als in fantasievol, niet geweldig). Jammer. Ik sta ook niet direct te springen om nu Het slechte pad te gaan lezen (het derde deel). Misschien weer even een jaartje laten rusten.

De wraak van Vondel

Frank van Pamelen: Tilburgs Trots!

De wraak van VondelNu tijd voor een stukje Tilburgs Trots: De wraak van Vondel door Frank van Pamelen (Van Pamelen komt uit Tilburg. Geen idee of je Pámelen of Pamélen zegt, na ruim 15 jaar wonen in Tilburg heb ik de uitspraak nog niet altijd onder de knie. Hij komt in ieder geval uit Tilburg (of woont er).

Anywayz… De wraak van Vondel dus. Intrigerende roman. Een whodunnit vervlochten met Nederlandse geschiedenis. Een soort van Da Vinci-code maar dan met het koningshuis en Joost van den Vondel in de hoofdrol. En Amsterdam. Dat is dan wel weer jammer. Heb ik een Tilburgse schrijver om trots op te zijn, schrijft ie over Amsterdam.

In het kort: een journaliste krijgt een mailtje van een dichter, hij wil iets belangrijks met haar bespreken. Voor ze hun afspraak hebben wordt de dichter dood gevonden in de Oude Kerk in Amsterdam. En vanaf dan begint een ingewikkelde puzzeltocht die de journaliste en een professor in letteren proberen op te lossen, voor het te laat is!

Ontzettend knap geschreven en er moet ontzettend veel research gedaan zijn. Cryptische dichtregels van Van den Vondel die uiteindelijk allemaal naar de laatste clou leiden. Net als bij de Da Vincicode vervaagt de grens tussen fictie en waarheid.

Daarentegen is poëzie niet echt mijn ding en oud-Nederlandsch taalgebruik evenmin. Die cryptische dichtregels gingen me op een gegeven moment wel een beetje tegenstaan. Gelukkig worden ze elke keer heel goed uitgelegd en ‘ontrafeld’ door de hoofdpersonen. Het gevolg was wel dat ik dan maar snel over die regels heen las en meteen doorging naar de uitleg.

Maar goed, dat is een interessedingetje. Het verhaal zit goed in elkaar, goede opbouw; spannend en niet voorspelbaar. Qua personages mis ik nog wat diepgang en achtergrond, maar dat was op zich niet storend. Het verhaal liep prima door en las goed weg. Kortom; met recht trots op Tilburgs Talent!

Mr Mercedes

 

King komt met opnieuw heerlijk leesvoer

Mr MercedesAlhoewel de meningen verdeeld zijn over het schrijftalent van Stephen King, is het voor mij nooit een straf om weer één van zijn boeken te lezen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe hij zoveel schrijft. Volgens mij komt er elk jaar wel een boek van hem uit. En het zijn geen dunne boekjes of magere verhaallijntjes.

Deze keer was het Mr. Mercedes. Een verhaal over een gek die met zijn auto inrijdt met een mensenmassa, er meerdere hierdoor dood en er ongezien mee weg is gekomen. De gepensioneerde rechercheur Bill Hodges heeft het misdrijf, ten tijde dat hij nog actief werkzaam was bij de politie, nooit kunnen oplossen.

Tot hij een brief ontvangt van Mr. Mercedes himself. Het bloed kruipt dan waar het niet gaan kan en samen met enkele onwaarschijnlijke partners-in-crime besluit Hodges, buiten zijn ex-collega’s van de politie om, alsnog achter Mr. Mercedes aan te gaan.

Vanaf de eerste pagina zit je uiteraard al in het verhaal, zoals Stephen King daar goed in is. Binnen enkele zinnen staan de personages voor je neus en ontstaat de band die ik als lezer zo belangrijk vind met mijn hoofdpersonages. Het boek leest als een trein en blijft tot het einde toe spannend. Eigenlijk wilde ik het boek niet dichtslaan. Of anders hoop ik dat er nog eens een boek komt met Hodges, Jerome en Holly in de hoofdrol.

Geen paranormale elementen of monsterachtige fantasiebeesten deze keer, Mr. Mercedes is een doodgewone thriller met een bad guy en een good guy die ‘m in zijn kladden wil grijpen. Het is een spannende thriller die nergens voorspelbaar wordt en zoals gezegd blijft boeien. Heerlijk leesvoer!

19-8-2017: De eerlijke vinder is het vervolg hierop.

Disclaimer

Voor de verandering een onvoorspelbare vrouwenthriller!

Basis CMYKEven een vrouwenthriller als tussendoortje. Voor dit boek is er veel reclame gemaakt in de lichtbakken die op het station hangen. Daarom is de titel blijven hangen en ben ik er uiteindelijk zo nieuwsgierig naar geraakt dat ik hem heb willen lezen. En ik moet zeggen, hij valt niet tegen.

Wat doe je als je een boek leest dat over jou gaat? En als het einde je een gruwelijk lot voorschrijft en je dus eigenlijk je eigen (toekomstige) einde al leest? Dit overkomt de hoofdpersoon in dit boek en raakt er behoorlijk van over de zeik. Wat volgt is een vreemd kat en muisspel waarbij de schrijver van het boek en daar de hoofdpersoon van langzaam om elkaar heen draaien. En zo vormt ook het verhaal van Disclaimer zich langzaam om hun heen; pagina voor pagina kom je dichterbij wat er nu echt aan de hand is.

In eerste instantie vond ik het niet een bijzonder origineel uitgangspunt. Ik had eigenlijk ook verwacht dat ik na tien pagina’s meteen al door zou hebben wie met wie in bed zou belanden, waar het even eng zou worden en hoe het zou gaan eindigen. Dat is namelijk het standaardproces tijdens het lezen van een vrouwenthriller. Deze keer echter niet. Wie weet, misschien is het dan echt een ‘literaire thriller’ zoals op de omslag staat?

Ik vond het een lekker spannend boek. Zoals gezegd niet voorspelbaar en het blijft tot het einde aan toe boeien. Altijd fijn als je tijdens het lezen merkt dat je jezelf een beetje kwaad zit te maken omdat de personages in het boek zo stom of langzaam van begrip zijn. En dat bedoel ik op een goede manier; ik heb ook vaak genoeg dat ze daardoor hun sympathie verliezen en dus ook mijn interesse. In dit geval was ik als een kind voor een poppenkraam die Jan Klaassen en Katrijn toeschreeuwt. In plaats van “Pas op, achter je!”, de klassieke zin tijdens zo’n poppenkastervaring, was het nu meer een “Wat is er dan aan de hand? Zeg het nu toch eens!”.

Kortom; spannend, boeiend, leuk, vermakelijk en zo uit.

Het meisje in de rode jas

‘Lekkere’ thriller om donkere winterdagen mee door te brengen

Het meisje in de rode jasEen jong dromerig meisje raakt van haar moeder gescheiden op een druk festivalterrein. Ze gaat mee met een man die zich haar opa noemt en haar vertelt dat haar moeder een vreselijk ongeluk heeft gehad. Alleen is dit niet het geval; haar moeder Beth zoekt op dat moment hysterisch het al lege festivalterrein af, op zoek naar haar dochter Carmel.

Wat gebeurt (zonder spoilers weg te geven) is dat Beth begint met een zoektocht naar haar dochter en Carmel meegaat met de man die zegt haar opa te zijn en probeert met het vreselijke gemis van haar moeder te leren leven.

Het is een spannend boek en de hoofdstukken worden afwisselend door Beth en Carmel verteld. Hierdoor verandert het perspectief en blijft het boeiend. Soms verzand het verhaal wat in overdreven bloemrijke taal. Zinnen als ‘De ondergaande zon welfde zich tussen de boomtakken door…” staan vreemd in het verhaal. Alsof de schrijfster te hard heeft geprobeerd mooi te willen schrijven. In plaats van een toevoeging, leidt het echter alleen maar af.

Gelukkig is dit slechts een enkele keer en leef je als lezer mee met het verdriet van Beth en de continue verwarring van Carmel. Bijzonder hoe je sympathie jegens bepaalde personages verandert gedurende het verhaal, dat vind ik altijd een mooie ervaring; als je als lezer verrast wordt.

Wat mij betreft een lekkere thriller om de donkere winterdagen mee door te brengen onder een dekentje op de bank.

Laura

Veelbelovend, maar daar houdt het dan ook bij op

LauraAls drie keer eerder op de tafels bij Gianotten zien liggen. De vierde keer neem ik ‘m toch maar mee; een impulsaankoop. ‘Finse Twin Peaks’ staat er op de voorkant. Op de achterflap staat dat J.K. Johansson een pseudoniem is van een groep Finse scriptschrijvers. Dit zijn de doorslaggevende opmerkingen. Ze maken me nieuwsgierig en dus sta ik het boek al af te rekenen. Oh en het is ook nog eens een eerste deel van een trilogie. Ook veelbelovend!

Het gaat over een meisje dat ineens verdwenen is. Op de eerste schooldag van een Finse middelbare school drommen de leraren samen in de lerarenkamer. Laura Anderson is vermist. Na een feest de avond ervoor is ze niet meer thuisgekomen. Als Laura’s ouders een Facebookpagina starten in een wanhopige poging grip te krijgen op het leven van hun vermiste dochter, openen ze daarmee Pandora’s doos.

“Spannend, spannend!” zou je denken. Sja… Dat werd het niet echt. Een nieuwe docente, die voorheen bij de politie werkte als internet agent (how convenient), denk de vermissing op te lossen. Het verhaal rijgt zich vervolgens aaneen van de ene verdachte naar de anderen met nog wat extra ‘spannende’ ontwikkelingen. Het voelt allemaal wat bloedeloos aan. Alsof je naar aflevering 43 van inspector Morse zit te kijken. De onvoorspelbaarheid is juist ontzettend voorspelbaar.

Mij pakt dit boek niet. Misschien had ik het ook moeten weten van te voren. Twin Peaks heb ik nooit gezien en een groep schrijvers in plaats van één auteur belooft eigenlijk ook weinig eenduidigheid. Laat die andere twee delen van de trilogie maar zitten.

De kraamhulp

Aangenaam verrast

De kraamhulpJe kunt je voorstellen dat ik na het lezen van Kieft, Debet en Ventoux niet bepaald stond te springen om te beginnen in De kraamhulp. “Oh help,” dacht ik bij mezelf, “weer zo’n Nederlandse thriller die ik waarschijnlijk oersaai, voorspelbaar en stom ga vinden.” Zuchtend en steunend zette ik me ertoe en begon te lezen en ik zeg het eerlijk; ik was aangenaam verrast!

Het is best een aardig boek; spannend en origineel. De duivelse kraamhulp deed me vaag denken aan Misery van Stephen King waar een ‘zuster’ ook helemaal niet zo lief is voor haar patiënt. De precieze beweegredenen van de personages vond ik eerlijk gezegd wat zwakjes, oppervlakkig, maar dat ervoer ik niet als storend. Het is een ‘lekker leesboek’, een hap-slik-klaarverhaal, uitermate geschikt voor vakantie of als je behoefte hebt aan niet al te moeilijk leesvoer.

Uiteindelijk durf ik te zeggen dat ik, na Geachte heer M., waar ik persoonlijk op gestemd hebt, De kraamhulp van Esther Verhoef het leukste/beste boek vond uit de selectie voor de NS Publieksprijs.

Zowel Geachte heer M. als De kraamhulp hebben overigens niet gewonnen, Kieft is er met de prijs vandoor gegaan. Ach, dat gun ik de beste man ook wel weer, gebeurt er toch nog iets positiefs in het leven van die man momenteel.