Septemberlichten

Meer, meer, meer!

septemberlichten“Gratis boeken af te halen!” stond er op Facebook. Uiteraard ga ik dan meteen even kijken naar wat voor boeken het zijn. Ondanks dat mijn ‘te lezen’-plankje al twee rijen dik staat, en ik dus nog meer dan genoeg leesvoer voor de rest van het jaar heb, ben ik een sucker for free books. Op de foto stond een stapel boeken afgebeeld met vooral veel kaften in pastelkleurtjes… Hm, dan zal het wel niets voor mij zijn; alleen maar vrouwenboeken. Maar die ene titel sprong er meteen tussenuit (ook omdat de rug van het boek met zwart en donkerblauw qua kleur scherp uit de roze muur van chicklits stak): Septemberlichten van Carlos Ruiz Zafón. Één woord kwam meteen in me op: “Hebben!”

Om een lang verhaal kort te maken: ik kon de boeken komen ophalen. Helemaal blij met mijn Zafonnetje weer terug naar huis en al snel aan begonnen. Ik heb geen regels wat betreft mijn ‘te lezen’-plankje: gewoon pakken waar ik zin in heb (daardoor bleef Harry daar ook twee jaar lang liggen voor ik de moed had om dat leesavontuur aan te gang). Dus Zafón werd het! En na twee dagen is het alweer uit. Genieten weer, hoor.

Na de dood van haar vader, verhuist het gezin Sauvelle van Parijs naar een klein kustplaatje. Haar moeder gaat werken in een groot landhuis, eigenaar van de speelgoedfabrikant Lazarus Jann. Samen met haar broertje en haar moeder voelt Irene zich al snel thuis in het dorp (mede ook door de mysterieuze, aantrekkelijke jongeman die haar meeneemt op een boottripje naar het verlaten vuurtoreneilandje voor de kust). Maar het duurt niet lang of er spelen spookachtige taferelen af in het donkere bos dat zich tussen het landgoed van de speelgoedfabrikant en hun huis bevindt.

Mooi hoe datgene wat je als kind zijnde zo lief had, speelgoed, in de wereld van Zafón verandert in een enge en moordende nachtmerrie. Opnieuw een topboek. Eng en mysterieus. Ik heb wel het idee dat er méér in had gezeten. Dat er nu concessies zijn gedaan om het boek niet te dik te maken. Dat is jammer, want wat deze man ook schrijft, hij pakt me met elke zin en elk woord. En ik wil dan alleen maar meer, meer, meer!

(Overigens heb ik die andere boeken, inderdaad alleen maar ‘vrouwenboeken’, gedoneerd aan iemand die wel liefhebber van het genre is)

Het middernachtspaleis

Een gruwelijk sprookje: ge-wel-dig!

Het middernachtspaleisDit is er weer eentje, hoor! Fantastisch boek van Zafón! Ik ben zo’n fan deze man zijn stijl. Het Middernachtspaleis is een spannend en spooky verhaal dat je onverbiddelijk meesleept in de gestoorde fantasierijke en griezelige krochten van Zafón fantasie. Ge-wel-dig!

Op Bol.com staat het boek zo omschreven: Bloedbanden zijn sterker dan de dood … Calcutta 1932: Ben en zijn vrienden van het geheime Chowbar Genootschap zijn net zestien geworden. Het is tijd om het weeshuis, waarin ze zijn opgegroeid, te verlaten. Bij het afscheidsfeest verschijnt plotseling een oude vrouw met een jong meisje, Sheere, waar Ben meteen door gefascineerd is. Wie is zij? Als Ben en Sheere ontdekken wat hen met elkaar verbindt, worden ze al omringd door gevaar, een gevaar dat hen diep de onderwereld van Calcutta intrekt. Een schaduw uit het verleden staat hen naar het leven en die schaduw is al veel dichterbij dan ze vermoeden.

Ergens in de verte deed het me denken aan It van Stephen King, ook een verhaal over een groep jonge vrienden die het opnemen tegen een duistere ongrijpbare vijand. Ik heb een zwak voor dit soort avonturenverhalen waar kinderen een hoofdrol in spelen. Zo ook Het Middernachtspaleis. Een gruwelijk sprookje dat je meesleept in de duistere wereld van Zafón.

Het geluid der vallende dingen

Triest epos in Columbia

Het geluid der vallende dingenAi! Ai! Ik heb mijn blogje een beetje laten versloffen de laatste maanden. Tijd om het weer op te pakken. Te beginnen met Het geluid der vallende dingen van Juan Gabriel Vásquez. Dit boek kreeg ik van goede vriend Johannis. Hij deelt mijn liefde voor boeken, al gaat zijn voorkeur uit naar de Latijns-Amerikaanse en Spaanse literatuur. Zo probeerde hij me al eerder de boeken van Gabriel Marcía Márquez aan te smeren, maar daar kwam ik gewoon niet doorheen. Wat me nog bijgebleven is van het worstelen door de eerste 50 pagina’s is zeepokken in de lies, een gescheurde balzak en een dubbelganger die wel-niet-wel dood was. Heel verwarrend.

Maar Vásquez was ik toch wel nieuwsgierig naar, nadat ik de beste man bij Adriaan van Dis in zijn jaarlijkse boekencolumn op tv had gezien. Johannis beloofde me dat dit boek minder psychedelisch zou zijn dan Márquez.

En dat klopt. Door dit boek kwam ik wel, al vind ik de blijkbaar Zuid-Amerikaanse bloemrijke stijl wel vermoeiend lezen. Het verhaal vordert langzaam, tergend langzaam.

Het geluid der vallende dingen gaat over een vriendschap tussen twee mannen, Laverde en Yammara. Laverde lijkt een mysterieus geheim met zich mee te dragen en nadat de man op straat in een drive by shooting wordt doodgeschoten, wordt het ontcijferen van dat mysterie een obsessie van Yammara.

Deze samenvatting is wat kort door de bocht; er zitten veel meer haken en ogen aan en (gelukkig) verdieping in dan ik nu schets. Maar het is al enige tijd geleden dat ik het boek gelezen heb, dus het is wat weggezakt. Dat betekent niet dat ik het boek vergeten ben! Het verhaal gaat zoals gezegd weliswaar tergend langzaam, de sfeer en het drama komen daardoor des te beter door. Het is een beklemmend verhaal, maar bovenal een triest epos. Zowel over Laverde als Yammara. En met name ‘het geluid der vallende dingen’ is in deze dagen (na twee fatale rampen met passagiersvliegtuigen) griezelig actueel.

De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje

Wederom een bizar en droogkomisch avontuur van Jonas Jonasson

De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje---jonas-jonasson[0]Met zijn debuutroman De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween brak Jonas Jonasson wereldwijd door en stond hij in één klap op nummer één van menige bestsellerlijst. Nog steeds verkoopt het boek erg goed, het is dan ook een ontzettend grappig en slim geschreven boek. Zijn tweede boek heeft qua omslag een zelfde opmaak en de titel is al even onhandzaam lang: De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje. En ook dit verhaal is weer even bizar en enorm komisch verteld.

Nombeko groeit op in een Zuid-Afrikaanse sloppenwijk en is een boven intelligent meisje. Ze leert zichzelf rekenen en later met enige hulp ook lezen. Door niemand voorziene omstandigheden en twists en turns in het verhaal (die eerlijkgezegd ook alleen maar Jonasson kan verzinnen) belandt ze met een kernbom in een kussenmagazijn in Zweden. Niemand weet van de bom, behalve zij en de kussenhandelaar. Samen met hem en zijn simpele tweelingbroer, een jonge boze vrouw, een achterdochtige Amerikaanse pottenbakker, een drietal Chinese zusjes en de koning van Zweden zoekt Nombeko gedurende het verhaal naar een oplossing voor de bom in al even bizarre omstandigheden, achtervolgingen en familieruzies.

De personages zijn allen wederom weer pareltjes van figuren, elk met hun eigen droge humor, onhebbelijkheden of bijzondere hobby’s. Hoe krijg je het verzonnen, vraag je je regelmatig af tijdens het lezen.

Ik vind dit boek pittiger om te lezen dan De 100-jarige man. Veel wereldgebeurtenissen, en dan vooral op politiek vlak, passeren in dit boek de revue. Daardoor kost het me meer concentratie en focus om te begrijpen wat er aan de hand is en wat voor een rol de personages hierin hebben. De humor van Jonasson redt de boel dan vervolgens weer: hij beschrijft de wereldgeschiedenis als ware het onderdeel van zijn eigen slapstick humor, alleen is dit dan écht gebeurd. Wat mij betreft had het boek desondanks wat dunner mogen zijn, het verhaal is hier en daar wat langdradig.

Ondanks dat is Jonasson er wederom in geslaagd een geinig boek neer te pennen. Wat lijkt het mij heerlijk om een dag met deze man op te trekken en live van zijn humor te kunnen genieten. Ik word zo vrolijk van zijn fantasie. Het is dus te hopen dat er snel weer een boek volgt met zo’n onhandige lange titel!

Het lot van de familie Meijer

Charles Lewinsky – Het lot van de familie Meijer: een meeslepende familiegeschiedenis

Het lot van de familie MeijerAls op een nacht in 1871 een ver familielid aan de deur van de Meijers klopt, kan niemand vermoeden dat hun leven vanaf dat moment radicaal zal veranderen. Hun wereld in het dorp Endingen is op dat moment klein, maar nog intact.
Dan duikt wervelwind Janki op, een ver familielid, al weet niemand er het fijne van. Een jaar later heeft hij een bruid – de aangenomen dochter annex dienstmeid Chanele, een vrouw die op vele momenten een beslissende rol gaat spelen in het leven van de Meijers – en een stoffenwinkel in Baden.
Vijf generaties beslaat de geschiedenis van de Meijers, een geschiedenis vol liefdesgeluk en levensdroefenis, en vol strijd om succes en acceptatie. En steeds raakt de wereld een stukje meer uit zijn voegen.

Ik ben een ontzettend commerciële lezer. Toen dit boek enkele jaren dus met veel bombarie werd aangeprezen, was ik uiteraard meteen nieuwsgierig. Maar het is zo’n ongelooflijk dikke pil, 658 pagina’s, dat er altijd wel leukere, dunnere, goedkopere boeken waren die eerst gelezen moesten worden. Onlangs ontdekte ik in Tilburg een tweedehandsboekenwinkeltje. Foute boel natuurlijk. Ik kwam er alleen maar wat boeken afleveren, echt. Maar uiteindelijk ging ik met een net zo zwaar gevulde tas weer naar buiten; met nieuwe ‘oude’ boeken. Waaronder Het lot van de familie Meijer.

Gekeuvel
In het begin viel het wat tegen. Aan de vele Joodse termen en namen moest ik wennen. Er zit wel een verklarende woordenlijst achterin, maar ik vind niets vreselijker als wanneer je de flow van het lezen moet onderbreken omdat je iets moet opzoeken. Daarnaast kabbelde het verhaal op een laag tempo voort. De personages hadden me nog niet echt gepakt en het was me onduidelijk hoe in hemelsnaam ruim zeshonderd pagina’s gevuld moesten worden met dit gekeuvel.

Toch zit je dan ineens al tweehonderd pagina’s verder in het verhaal en vraag je je af hoe dat nu gaat met Chanele, Mimi en Janki. Wat staat er te gebeuren met de kinderen van Chanele en ach en wee, zal Mimi ooit moeder worden. Het leest als een soap! Het grijpt je bij de lurven en laat je niet meer los. Tot de laatste pagina bleef het boeiend en ergens is het jammer dat ik nu niet weet hoe het zal vergaan met Irma, Moses, Desiree, Rachel en meneer Grün. Hun verhaal blijft ongetwijfeld doorkabbelen, maar dat is niet meer op papier gezet.

Zware literatuur
Naast de boeiende familieverhoudingen en liefdesperikelen, spelen ook de wereldgebeurtenissen die zich op de achtergrond afspelen een grote rol in het boek. Het begint in 1871 en het laatste hoofdstuk speelt zich in 1945 af. De Meijers worstelen met oorlogen, dienstplicht en opkomend antisemitisme. Het voegt een extra dimensie toe aan de dagelijkse beslommeringen van de familie. Hierdoor moet ik mijn eerdere vergelijking met een soap ook wat bijstellen, want het heeft duidelijk meer inhoud dan een seizoen Goede Tijden, Slechte Tijden. Het geeft inzicht in hoe het een gemiddeld Joods gezin het heeft kunnen vergaan in Zwitserland in deze tijdsspanne.

Het lot van de familie Meijer heb ik met veel plezier gelezen. Het is een mooie en boeiende  familie-epos. Nu is het tijd voor een wat minder dik en zwaar boek, om de polsjes wat verlichting te bieden. Dat is hooguit het enige negatieve wat ik ervan kan zeggen: het is zo’n zwaar boek!!

Eén voet verkeerd

Sofie Laguna – Eén voet verkeerd: aangrijpend en verschrikkelijk tegelijk

Eén voet verkeerdEen kind wordt door haar strenggelovige ouders in huis gevangengehouden. Hester heeft nog nooit met een ander kind gesproken of de buitenwereld gezien. Haar enige bezit is een geïllustreerde kinderbijbel, en de beeldspraak daaruit vormt het enige houvast waarmee ze op poëtische wijze grip krijgt op de wereld. Haar vriendjes zijn Kat, lepel, deur, knop, bezem en boom, die haar soms vertellen wat ze moet doen. Op een dag zegt knop tegen Hester: ‘Draai me om… draai me om’, en ze vindt de weg naar het verboden buiten.

Omdat het boek vanuit het perspectief van Hester is geschreven was het op de eerste pagina’s wennen aan haar vertelstijl. Ook begin je als het ware midden in het verhaal, dus het was even zoeken naar het hoe en waarom ze binnen zit. En wat er nu mis met haar is. Uiteindelijk durft ik te zeggen dat haar ouders behoorlijk gek zijn en haar op een verschrikkelijke manier behandelen waardoor Hester zelf ook niet ongeschonden uit de strijd komt. Omdat ze geen ander geluk kent in haar wereld, gaat ze vriendschappen aan met de dingen in het huis die ze dagelijks om haar heen heeft. Zo voert ze hele gesprekken met een lepel en een bijl. Dat is aan de ene kant heel triest, maar aan de andere kant ook vertederend en mooi. Bovendien is de fantasie van Hester grenzeloos, prachtig verwoord en van schitterende beeldvorming voorzien. Je droomt weg op de woorden van Hester.

Uiteindelijk gaat het niet zo goed met Hester en ook niet met de relatie van haar en haar ouders, waardoor ze haar in een inrichting laten opnemen. Het verhaal neemt dan een vreemde wending en ook dat is wennen als lezer. Je wil Hester zo graag helpen, haar beter maken, maar in plaats daarvan wordt ze weer weggestopt. Ondanks de kromme tenen die dat veroorzaakt, is het ook mooi om te lezen hoe ze op haar eigen manier een mede-patiënt weet te helpen en hoe de twee een vriendschap voor het leven aangaan.

Het verloop van het verhaal is niet al te reëel vind ik persoonlijk, maar dat boeit in dit geval niet zo. Je leeft mee met Hester en via haar vreemde hersenkronkels zie je haar wereld op een heel andere manier. Het is geen bijzonder vrolijk verhaal, vooral door de verschrikkingen die Hester moet doorstaan, maar haar fantasie en overlevingsdrang geven het verhaal een gouden randje en uiteindelijk lees je het met een glimlach uit.

 

Schaamte

Santiago Roncagliolo– Schaamte: vlees nog vis

SchaamteAlfredo heeft nog maar zes maanden te leven, maar hij vindt geen geschikt moment om het zijn familie te vertellen. Zijn moeder is net gestorven, zijn bejaarde vader ontmoet een nieuwe liefde en sluit zich op in het verzorgingstehuis waar zij woont, zijn vrouw ontvangt liefdesbriefjes van een geheime minnaar, zijn tienerdochter neemt wraak op haar beste vriendin en zijn zoon ziet geesten. En tot overmaat van ramp is de kat er ook nog eens vandoor. Alfredo zoekt troost bij zijn secretaresse, zonder de gevolgen te overzien.

Ik weet niet goed hoe ik dit boek moet omschrijven. Op de kaft wordt het verhaal onder andere beschreven als humorvol. Er zitten wel wat grappige elementen in en absurde situaties. Maar het pakt niet. Elk hoofdstuk is vanuit een ander perspectief geschreven. Iedereen van het gezin vertelt zo zijn of haar verhaal: moeder Lucy, vader Alfredo, Papapa, zoonlief en dochter, zelfs de kat komt aan het woord. De hoofdpersonages leven langs elkaar heen en hun verhalen dus ook. Je krijgt geen tijd om binding met één van de personages te krijgen, want dan schakelt het volgende hoofdstuk weer over naar een ander gezinslid. Daarnaast zijn het stuk voor stuk erg op zichzelf gerichte mensen. Ik voel geen sympathie met wie dan ook. En wat de kat toch in dit verhaal doet is me nog steeds niet duidelijk. Ik vind het geen toevoeging.

Het is geen slecht boek, het idee is zelfs best grappig en origeel te noemen. Maar het verhaal raakt kant noch wal, het is vlees noch vis. Na het uitlezen blijft een onbestemd gevoel achter. Wat wilde Roncagliolo nu vertellen? Wat gebeurt er nu met deze mensen? En waarom toch die kat? Vragen waar ik niet eens het antwoord op hoef te weten. Het boeit simpelweg niet.