Een klein leven

 

Mokerslag en ‘ugly cry’

Zo. Dit boek komt even aan als een mokerslag. Meerdere malen zelfs. En de ‘ugly cry’ komt ook meermalen voorbij. Kortom: gevaarlijk om in het openbaar te lezen, maar wat een geweldig boek.

Het verhaal speelt zich af in New York en gaat over vier vrienden. Ze ontmoeten elkaar op college, zijn room mates, elkaars beste maten en dat blijven ze ook hun hele leven lang. JB is de excentrieke kunstenaar, Malcolm de talentvolle architect, Willem de succesvolle acteur en Jude de mysterieuze advocaat. Jude draagt een verleden met zich mee waar hij niets over prijs geeft, iets dat zijn vrienden respecteren maar wat ze altijd doet afvragen wat Jude voor vreselijks heeft meegemaakt. Zijn zwijgen en fysieke problemen wijzen op iets verschrikkelijks.

Naarmate de jaren vorderen volg je de vier vrienden tijdens hun leven:  de vriendschap wordt hechter, klapt uit elkaar en ze worden weer opnieuw herenigd. Maar het is vooral Jude die je volgt; hij worstelt met zijn verleden, met zware fysieke pijnen en zijn twijfel en angst over de wereld om hem heen. Dat leidt soms tot pijnlijke situaties waarbij je als lezer zelf in elkaar krimpt omdat je zo graag wil dat het goed komt, of beter zal gaan.

Regelmatig vind ik het verhaal ook dichtbij komen. Vandaar dat de ‘ugly cry’ dan ook regelmatig bij mij opduikt tijdens het lezen (niemand is mooi als hij/zij huilt, Oprah verwoordde het ooit eens mooi als de ‘ugly cry’, vandaar). De fysieke pijnen, de schaamte, het niet willen accepteren, het vechten tegen de pijn, wauw… Dat komt dan echt wel even binnen. Begrijp me niet verkeerd: zo ellendig als de jeugd van Jude heb ik never nooit niet gehad, maar ik herken toch bepaalde gevoelens en struggles.

Het is zo mooi geschreven dat die 750 pagina’s geen probleem zijn; je wilt met elke pagina meer weten. De personages zijn zo mooi omschreven, dat zelfs de wat horkerige Malcolm en de lompe JB sympathiek worden. Het is geen vrolijk boek en alle ellende maakt het bij vlagen ook zware kost om te lezen. Maar als een boek me ’s nachts wakker laat liggen, me in elkaar laat krimpen, me kriebels in de buik geeft en me ongegeneerd hardop laat snikken en huilen, dan kan ik alleen maar juichen. Wauw… Wát een boek.

 

Bij zonsondergang

Had meer thriller mogen zijn

Dit was voor mij de eerste keer dat ik Nora Roberts las en ik wist van tevoren nog niet wat ik ervan kon verwachten. Uiteraard had ik de omschrijving van Bij Zonsondergang gelezen en dat leek me bijzonder spannend: een vrouw komt terug bij haar familie na 25 jaar geleden ontvoerd en tegen haar wil in gevangen gehouden en mishandeld te zijn. De vraag is of Alice, de vrouw, haar verleden kan loslaten en of dat verleden haar niet alsnog (letterlijk) achtervolgd.

Ik was dus een beetje verbaasd dat het boek vooral over de familie van de vrouw gaat: de Bodine Longbow familie. Je volgt de band tussen de vier generaties vrouwen (overgrootmoeder, oma, moeder en (klein)dochter), leeft mee met hun dagelijkse bezigheden en romances en uiteindelijk raak je ook betrokken in het verhaal van Alice die na 25 jaar bij haar familie terugkeert. Even een raar feitje tussendoor: de kleindochter heet Bodine met haar voornaam. Vond dat erg verwarrend. Heet ze nu Bodine Bodine Longbow?? Ik heb dat maar van me af gezet, maar het leidde me nogal af. Vond het vooral stom.

Ik vond het erg jammer; dat datgene waarmee de achterflap het voor mij won (een vrouw die na jarenlang isolement en opsluiting terugkeert bij haar familie), eigenlijk maar één van de vele verhaallijnen is. Uiteindelijk komt het wel meer aan bod, maar dat duurt zeker een half boek. Ik had wilde achtervolgingen, bedreigingen, moord en doodslag verwacht. Maar dat bleef eigenlijk gewoon uit. Met als gevolg dat het niet zozeer de thriller was waar ik op hoopte, maar dat ik het eerder ervoer als een roman met een trieste ondertoon (en vooruit, ook wel een beetje spanning). Het deed me ergens ook wel aan Santa Montefiore denken, mijn guilty pleasure onvervalste zoete zomervakantie romantiek. Maar het grote verschil is dat ik van tevoren dat al weet bij Montefiore, dat wist ik nog niet van Roberts.

Maar vooruit, voor een romantisch boek is het best smullen. De personages worden uitgebreid en levend opgevoerd en het is grotendeels echt een feelgood verhaal waarin je kan wegdromen naar de bergen van Montana, de mooie natuur, paarden en knappe cowboys en cowgirls. Het thrillerelement is ook goed bedacht en in eerste instantie knap doorvlochten met de andere verhaallijnen. Ik vond het alleen erg jammer dat het niet méér thriller was.

Het boek van de Baltimores

Veel belovend begin, helaas lichte anticlimax aan het einde

Het boek van de BaltimoresNa het grote succes van Joël Dicker’s debuutroman De waarheid over de zaak Harry Quebert is Marcus Goldman terug! Dicker kiest er voor om de eigenwijze, ietwat megalomane en egocentrische Goldman opnieuw als hoofdpersoon te laten stralen in zijn langverwachte tweede roman: Het boek van de Baltimores.

In dit verhaal neemt Marcus Goldman je mee terug naar zijn jeugd, naar de spannende avonturen die hij tijdens vakanties met zijn twee neven beleefde. Samen noemden ze zich ‘de Goldman gang’ en hun vriendschapsband was onbreekbaar. Althans, tot het leven zich ermee bemoeide.

Wat had ik een zin om dit boek te gaan lezen! Lekker dik, hoofdstukken die dan weer in de tijd vooruit sprongen, dan weer als een flashback toelichting verschaften op dat wat gebeurd was. Kortom, een boek om het koppie bij te houden. Vanaf de eerste pagina zat ik ook helemaal ín het verhaal.

Ik las over de tegenstelling in de familie Goldman; hoe de Goldmans in Baltimore (ook wel de Baltimores genoemd) zwommen in het geld, en de tak in Montclair die steevast de eindjes aan elkaar moest knopen. Gaandeweg het boek duiken er links en rechts steeds meer mysteries op. Geheimen waar Marcus zelf ook meer van wil weten, maar het lijkt wel of iedereen wat voor hem te verzwijgen heeft. En wat verzwijgt hij toch zelf voor de lezer, wat is er gebeurd met ‘de Goldman gang’ en nog belangrijker: wat ging er mis?

Na driekwart boek verzandt het verhaal enigszins in al deze vragen en onduidelijkheden. Dicker wil duidelijk de spanning tot het einde van het boek vasthouden, maar het wordt wat vervelend om elke keer vlak voor een onthulling weer in de tijd terug te springen of afgewimpeld te worden. Ik had af en toe de neiging om te roepen naar de pagina voor me: “voor de draad ermee! Kom op!”. Heeft uiteraard geen enkele zin, maar het geeft een beetje weer wat al dat wachten met me deed.

Door dit blijven uitwringen van het verhaal, is voor mij de algehele leeservaring een lichte anticlimax te noemen. Begrijp me niet verkeerd, de wereld die Joël Dicker zo ogenschijnlijk makkelijk schept en de meeslepende personages, gaan bij mij als zoete broodjes naar binnen. In dat opzicht heb ik ook echt genoten van het boek. Al was het waarschijnlijk beter geweest als het honderd pagina’s eerder geëindigd was.

Eerder gepubliceerd op Bksy.nl

Stoner

John Williams – Stoner: meeslepende nietsheid

StonerWilliam Stoner wordt aan het einde van de negentiende eeuw geboren als zoon van een arme boerenfamilie. Tot groot verdriet van zijn ouders kiest hij voor een carrière als docent Engels. Hij wijdt zijn leven aan de literatuur en aan de liefde – en faalt op beide fronten. Zijn huwelijk met een vrouw uit een gegoede familie vervreemdt hem verder van zijn ouders, zijn carrière verloopt moeizaam en zijn vrouw en dochter keren zich tegen hem. Een nieuwe liefdesrelatie wordt verbroken om een schandaal op de universiteit te voorkomen. Stoner sterft uiteindelijk in anonimiteit, zoals ook zijn hele leven zich in de marge heeft afgespeeld.

Dit boek gaat over een nietszeggende man, stil en verlegen, een grijze muis. Hij blinkt niet uit in de liefde en niet in het werk. Het is maar een saaie sul, om het simpel te zeggen. Het knappe aan dit boek is dat ondanks deze oersaaie ingrediënten Williams er een ontroerend, meeslepend en liefdevol boek van heeft weten te maken. Je leeft helemaal mee met William Stoner en als hij tegenslag ervaart lees je met kromme tenen door hoe hij het allemaal maar laat gebeuren en hoe het in zijn leven tegen blijft zitten. Maar die korte, kleine ogenblikken van geluk die hij wél ervaart, die geven zijn leven kleur en zin.

Het doet je in zekere zin ook nadenken over die grote levensvraag: wat ís de zin van het leven? Moeten we dan altijd allemaal het verschil maken? Het maximale nastreven? Vechten om hogerop te komen? Zo veel mogelijk geld verdienen en vrienden hebben? Of zit het geluk, de waarde van het leven, het juist in de hele kleine dingen; de glimlach van je dochter, tien dagen vakantie met je minnares, de passie die je voelt tijdens het lesgeven…?

Ik ben eerlijk gezegd niet zo van de boeken die levensvragen beantwoorden. Dat zoek ik liever zelf uit gedurende mijn eigen (bestaande) leven in tegenstelling tot het zoeken van onwaarheden in zweverige fictie. Misschien het feit dat het in dit boek juist niet om hoogstaande ideaelen gaat, dat het me zo aanspreekt. En uiteindelijk vind ik Stoner een heel lieve sul en dit boek een heel lief verhaal. En het leest lekker weg. Daar gaat het uiteindelijk ook om bij een goed boek. Dus wat mij betreft een aanrader!

The great Gatsby

F. Scott Fitzgerald – The great Gatsby: meeslepend meesterwerk

the great gatsbyHet zijn de ‘roaring twenties’ in de Verenigde Staten. Ondanks de drooglegging doen de jonge, rijke mensen zich te goed aan een overdaad van drank, jazz, geld en seks. Gatsby is de perfecte vertolking van de sfeer en stijl van deze tijd. Hij is een selfmade man, heeft zich tot miljonair weten op te werken en is geobsedeerd door geld, ambitie en de belofte van opnieuw beginnen. De weg naar de top en zijn uiteindelijke val vormen het verhaal over de American Dream en hoe vergankelijk en misleidend dromen kunnen zijn.

Wat kan je nog zeggen over een boek dat in de Verenigde Staten is uitgeroepen tot Great American Novel, meermalen verfilmd is (en wordt) en op middelbare scholen vaak op de verplichte literatuurlijst prijkt. Het boek heeft zich al lang bewezen. In 2013 komt de vijfde verfilming uit van F. Scott Fitgerald’s meesterwerk, met acteur Leonardo DiCaprio in de hoofdrol als The Great Gatsby.

De eerste pagina’s zijn wat moeizaam om te lezen. Je moet echt nog ín het verhaal komen en de bloemrijke taal van de auteur maken het er ook niet makkelijk op. Maar als alle hoofdpersonen zijn geïntroduceerd en het feest letterlijk losbarst, is het een meeslepend verhaal. Sterker nog, het zou niet misstaan als soapserie! Laat de critici het maar niet horen dat ik een literatuurmeesterwerk vergelijk met een Goede Tijden, Slechte Tijden. Door de slimme cliffhangers en de kundig opgebouwde spanning en hoe het verhaal aan het einde van het boek ineens een heel andere kant op gaat, blijf je op het puntje van je stoel zitten. Waar het verhaal me in het begin niet snel genoeg ging, zat ik bijna met open mond de laatste pagina’s te lezen, van de ene verbazing in de andere vallend. En dan is het eigenlijk heel erg jammer dat het verhaal uit is.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl

De weduwe

Gil Adamson – De weduwe: hunkeren naar meer

De WeduweAan het begin van de twintigste eeuw vlucht een wanhopige jonge vrouw door de ruige binnenlanden van Noord-Amerika. Ze is net weduwe geworden, nadat ze haar echtgenoot heeft vermoord, en ze weet haar achtervolgers, de twee broers van haar man, slechts ternauwernood voor te blijven.

De weduwe moet zich staande zien te houden in de wildernis en ontmoet op haar tocht allerlei mensen, onder wie de behulpzame indiaan Henry en de mysterieuze William Moreland. Haar liefde voor William lijkt onmogelijk en zal pas een kans krijgen als de weduwe aan de geesten uit haar verleden weet te ontsnappen.

Gil Adamson is in Canada bekend vanwege haar korte verhalen en haar poëzie. De weduwe is haar eerste roman. De personages in het boek worden zo min mogelijk door hun eigen naam aangeduid. Adamson gebruikt vooral hun bijnamen in dit verhaal: de weduwe, ridgerunner, het vogelvrouwtje, de broers, etc. Hierdoor komt de roman in het begin wat vervreemdend over. Het verhaal duikt als het ware in het warrige hoofd van de weduwe die op de vlucht is voor haar twee zwagers, maar waarom blijft lang onduidelijk. Juist het noemen van de personages bij hun bijnaam creëert een afstandelijkheid die het hoofdpersonage zélf ook voelt. Dat is zo knap gedaan, dat je gaandeweg het verhaal niet eens merkt dat meer en meer de namen van de personages genoemd worden, en de geschiedenis van de weduwe duidelijker wordt. Als lezer maak je dezelfde ontwikkeling mee als de weduwe zelf: van warrig, onzeker, onwetend naar zelfverzekerder en slimmer. Pas aan het einde van het verhaal – dat overigens nergens voorspelbaar wordt of cliché, maar juist spannend en verfrissend blijft – besef je dat de weduwe, of Mary zoals haar echte naam luidt, een hele ontwikkeling heeft ondergaan.

De weduwe is een spannende roman, zonder clichématig of zoet te worden. Het is een verhaal over overleven, zelfs als je je zo slecht voelt, dat je net zo goed dood had kunnen zijn. Het gaat om de innerlijke kracht, om liefde en om hoop. Het is een spannend verhaal dat je continu op het puntje van de stoel laat zitten, dat je de pagina’s om laat staan, hunkerend naar het vervolg, het willen weten waar dit avontuur eindigt. Eigenlijk is het gewoon heel erg jammer als het boek uit is.