Het zevende kind

Prachtige dikke pil, maar oh zo moeizaam leesvoer

‘Deze roman houdt je tot zijn adembenemende einde in z’n greep.’ staat op de achterflap van dit boek. Het is een mening van ‘Margriet’.  Nu weet ik niet of dit een willekeurige vrouw met de naam Margriet is geweest, of het gelijknamige vrouwentijdschrift (I know, I know, waarschijnlijk die laatste hè), maar ik durft deze uitspraak toch wel enigszins te betwisten.

Het zevende kind van Erik Valeur gaat over een kinderweeshuis in Denemarken waar niet alles gaat zoals het lijkt. Het is niet zo perfect en netjes als de directrice doet beweren. Marie is geadopteerd door de directrice en woont haar hele leven al in het weeshuis. Ze ontdekt dat zij, samen met zes andere baby’s destijds een clubje apart vormden. Op één of andere manier zijn de zeven kinderen nergens terug te vinden in de administratie: niets over hun geboorte en ook niets over hun adoptie. Nu Marie volwassen is, wil ze het raadsel ontrafelen en gaat ze op zoek naar de verhalen van de zeven kinderen en datgene wat hun bindt. Want waarom staan ze niet in de anders zo netjes bijgehouden administratie? Welke geheimzinnige rol speelt de directrice hierin? En de minister die zo’n bijzondere interesse in het weeshuis heeft? Waarom moeten de zeven kinderen geheim blijven?

Op zich ben ik het eens met ‘Margriet’ dat dit boek me aan het einde zeker wel in z’n greep hield (al valt het niet mee om een ruim 700 pagina’s dik boek vast te grijpen). De ontrafeling van het verhaal blijft verrassend en nergens wordt het voorspelbaar. Dat is dus positief. Maar het was een hele klus om tot dat einde toe te komen!

De zinsbouw en de structuur van het verhaal maakten dit boekn tot een heel moeilijk leesbaar boek. Het pakte gewoon niet. Niet alleen het verhaal heeft een verrassend einde, ook de vele zinnen in het boek lopen net niet allemaal zoals je zou verwachten. Met gevolg dat ‘lezen op de automatische piloot’ er niet in zit: regelmatig moest ik terug om een zin nogmaals te lezen, omdat ik ergens een woord over het hoofd had gezien waardoor de hele alinea niet meer klopte. Uitermate vermoeiend.

De sfeer in het boek is ook nog zo iets: Valeur neemt zijn tijd om de zeven kinderen één voor één voor te stellen en creëert een mysterie op het ministerie waar gesteden wordt om zoveel mogelijk kiezers en een mogelijke promotie. De sfeer komt koel en afstandelijk over. Alsof er geen gevoel zit in de hoofdpersonen. En eerlijk gezegd blijft dat ook wel tot het einde van het boek aan toe. Wellicht met opzet, een typische Scandinavische afstandelijkheid? Het maakt het uitlezen van het boek echter wel tot een uitdaging.

Na het een keer voor een paar weken weggelegd te hebben toen ik op éénderde van het verhaal zat, besloot ik het toch uit te willen lezen. Gelukkig pakte het verhaal nadat ik over de helft was langzaamaan steeds beter, al bleef de afstand tot de personages en was het lezen niet bepaald ontspannend door de eigenaardige schrijfstijl. Maar! Ik ben blij dat ik het uit heb!

Tenzij je echt niets anders te doen hebt en je fan bent van die typsche Scandinavische afstand tot emotie, gevoel, etc, zou ik dit boek echt niemand aanraden. Het is een mooie kaft, een prachtige dikke pil in de boekenkast, maar het voelt als huiswerk. Het lezen ging me veel te moeizaam om hier echt van te genieten. Jammer. Ik zal niet snel nog iets van Valeur lezen.