Orakel

He did it again!

Ja hoor, he did it again! Thomas Olde Heuvelt heeft weer een lekker boek geschreven, yes ma’am! Hij debuteerde natuurlijk groots met Hex. Daarna kwam Echo, dat op zich ook genoeg enge elementen in zich had, maar waar de suspense voor mijn gevoel te lang uitgerekt werd waardoor het alle spanning verloor. En nu is er Orakel en ik vind ‘m weer fantastisch!

Emma en Luca fietsen ’s ochtends naar school door de dikke mist. Dan zien ze in een weiland een schip liggen. Een groot VOC-achtig schip, gewoon zo maar ineens, op z’n zij, in een weiland, veel te ver van de zee af om daar aangespoeld te zijn. Ze gaan polshoogte nemen; Emma gaat zelfs zo ver dat ze het openstaande luik op het hellende dek binnengaat. Niemand ziet haar nog terug. Ook de mensen na haar het schip in gaan, om haar te zoeken, komen niet meer terug.

Er komt cover-up-actie van de AIVD, of eigenlijk een op zichzelf opererende geheime organisatie gespecialiseerd in het verbergen en verborgen houden van dit soort fenomenen. Maar het schip, dat Orakel heet, is nog maar het topje van de ijsberg…

Nou goed, meer ga ik niet vertellen, behalve dat het heerlijk spooky is. Ik moet bekennen dat ik in het begin op een bepaald moment had ‘nu gaat het te ver.’ Zonder te veel te verklappen ging het om een spookverschijning op een boorplatform en dat was op dat moment zo erg out of place dat ik er niet in mee kon. Gelukkig vloeide het verhaal verder wel logisch door, voor zover je dit soort horrorerske thrillers logisch kunt vinden. En toen later in het verhaal de spookfiguur haar plaats kreeg, toen klopt het toch weer wel. Uiteindelijk kwam dat dus weer goed!

Ik heb genoten van Orakel. De spanning zit er goed in, meteen al vanaf het begin. De korte hoofdstukken en het verspringen tussen de verschillende hoofdpersonages houden de vaart erin en zorgen voor een positief ‘nog één hoofstukje nog!’ leesgevoel. Dat is altijd een goed teken! Ik kijk nu al uit naar de volgende Olde Heuvelt!

Hex

Freaky shit!

“Dit is briljant origineel!” tweette Stephen King over Hex van Thomas Olde Heuvelt. Nu ik het gelezen heb, kan ik het alleen maar beamen; wat een onwijs gaaf boek! Vanaf de eerste pagina tot aan de laatste alinea: kippenvel!

Het pittoreske dorpje Beek (vlakbij Nijmegen) is in de ban van de Wylerheks; een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze woonhuizen binnen. Nachtenlang staat ze bij mensen aan bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.

Er wordt alles gedaan om haar aanwezigheid geheim ten houden. Maar als een groep jongeren besluit ‘viral’ te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen.

Freaky shit! Dat is wat ik dacht na het uitlezen van het boek. Binnen twee pagina’s stonden de haren op mijn arm al overeind: eng! Ik was al bang dat ik het boek niet zou durven uit te lezen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich langzaam van spooky suspense in een soort van sociologische thriller, met vooral het menselijk gedrag en hoe men op elkaar (en de heks) reageert in de hoofdrol. Overigens zonder dat het aan spanning of freakiness inlevert. En dan… Dan gaat het los! Op een manier die je van tevoren niet kunt indenken. Meer kan ik er echt niet over zeggen, zonder al te veel te verklappen.

Hex is zo anders dan elk ander boek dat ik gelezen heb. Ik moet bekennen dat ik niet heel veel horror-/spookverhalen lees (ben niet zo’n held in het donker), maar dan nog is het onderwerp, de stijl in combinatie met de typische en oh zo herkenbare Hollandse kneuterigheid precies zoals Stephen King het al omschreef: briljant origineel!